Powrót do szydełka okupiony bólem, więc ponownie żegnam je na dłużej

Szydełko odłożyłam na rzecz drutów już wiele lat temu i dość rzadko po nie sięgam. Główną przyczyną jest po prostu dyskomfort w pracy tym narzędziem - od dawna jest to dla mnie czynność niewygodna (boli mnie ręka nawet po krótkim czasie), więc trudno mówić o jakiejkolwiek przyjemności i relaksie robótkowym.  W czasie letnio-upalnej przerwy zrobiłam  jednak kilka szydełkowych drobiazgów - dokończonych i niedokończonych. Dokończone są dwa woreczki/opakowania, które zrobiłam na prośbę najbliższych mi osób - mojej córki i mojej przyjaciółki.

Dziecko zamówiło opakowanie na harmonijkę ustną, czyli po prostu organki.

Zrobiłam półsłupkami metodą bezszwową, czyli na okrągło. Włóczka to cieniowana bawełna "zerówka", w której paski same się ułożyły.

Ze względu na rozmiar taki woreczek robi się bardzo szybko i tu chyba tkwi źródło silnego bólu ręki, który nie chce mnie opuścić (i niestety bardzo utrudnia mi teraz życie). Widocznie robiłam za szybko, co w połączeniu z nietypowymi na co dzień ruchami ręki przy wachlowaniu się w czasie najgorszych upałów tak mocno nadwyrężyło prawą rękę.
Dlatego żegnam to narzędzie bez żalu na długo... a może już na zawsze (to się dopiero okaże).

Bardzo podobny jest woreczek na telefon dla przyjaciółki, ale jeszcze wymaga przyszycia guzika.

A przy okazji muszę dać upust swojej alergii na panujące coraz bardziej w sieci "robienie na szydełku". Strasznie mnie to denerwuje, bo przecież osoby szydełkujące widzą w trakcie pracy, że nic na szydełku nie ma.  

Robimy na drutach, ale szydełkiem!!!

Kiedy wiosna buchnie majem...

nawet koty są pokojowo usposobione

Truskawkowe jajko - jakby wielkanocne trochę...

Miałam nadzieję w tym roku powiesić na ścianie nowa dekorację świąteczną, ale w rezultacie połączenia wyczerpania pogrypowego ze stałym już kompletem chorobowo-bólowym nic z tego nie wyszło.
Nie doczekało się również swojej świątecznej premiery jajko truskawkowe, które powstało w ubiegłym roku w ramach wspólnego haftowania z forumowymi koleżankami. To chyba był mój ostatni już udział w tego rodzaju wspólnym działaniu. Nie daję rady w terminowych sprawach, ale wiadomo.... nigdy nie mów nigdy.

Nie wiem, jaka jest oryginalna wersja kolorystyczna, bo schemat jest jednokolorowy.
Ale ja zdecydowałam się na kolory zgodne z naturą - tym bardziej, że truskaweczki to jedne z niewielu upraw jakie pojawiają się w naszym ogrodzie.

Jajko wymaga porządnego wyprania i wyprasowania -  jest jeszcze w wersji roboczej, bo bez oprawy. Do końca nie mogę się zdecydować, czy włożyć w ramkę, czy zrobić makatkę.
Może do następnych świąt wyrobię się w końcu ...

"Robótkowy czas relaksu"

Tak nazwałam na prywatny użytek ten obrazek, który powstał w styczniu .

Taki sam tytuł miał mój poprzedni blog robótkowy  ( poświęcony przede wszystkim mojemu skromnemu robótkowaniu) i w tym wzorze także zawiera się klimat czasu odpoczynku przy tamborku.
Są tu potrzebne akcesoria hafciarskie połączone z filiżanką (kawy? herbaty?) i słodkościami...
a wszystko ujęte w kształt serca, wyrażające tym miłość do robótek. To serduszko doczekało się realizacji chyba trochę pod hasłem walentynkowym, chociaż właściwie nie lubię tego święta i całej jego komercyjnej nachalnej otoczki (przede wszystkim właśnie tego). Kolory muliny nie są u mnie takie, jak w oryginalnym wzorze.
Sama dobrałam z tego, co miałam w swoich zapasach. Takie bardziej mi się podobają.

Kanwa w rzeczywistości ma kolor kremowy lub ecru - zrobiłam na 16, bo mniejsze już raczej nie dla mnie (a raczej nie dla moich oczu). 
Za bardzo mnie męczy wyszywanie na drobniejszej kanwie, denerwuję się i to mnie pozbawia przyjemności.

Jeszcze nie doprowadziłam do końca oprawy obrazka, którą ma być ten widoczny na zdjęciu  tamborek (średnica wewnętrznego koła - 21 cm). 
Na razie napięty materiał nie chce się trzymać i rozłazi na boki.
Tutaj to trochę mojej winy, bo pożałowałam kasy i kupiłam tańszy tamborek marnej jakości. Niestety... jednak coś za coś...
Chwilowo hafcik jeszcze w wersji niedokończonej.

Kwiatki dla samej siebie

Liczę na to, że moje problemy zdrowotne trochę chociaż mnie opuszczą... inaczej życie staje się nieznośne w swoim przyziemnym wydaniu, gdy ból towarzyszy nam miesiącami bez przerwy...
Do tego worka dorzuciło mi jeszcze szczególnie wredną grypę (jakby mi było mało!)
W czasie przed 8 marca chorowałam sobie jeszcze i nie mogę powiedzieć, ze chorowałam cichutko, bo dręczyłam swoim kaszlem bliskich sąsiadów dzień i noc.
W ramach leczenia , siedząc przymusowo w fotelu długo w noc, podarowałam sobie dużą odrobinę luksusu jakim jest dla mnie sama czynność haftowania.
Zrobiłam sobie kwiatki na Dzień Kobiet - skoro nie mogłam inaczej świętować (czytaj poza domem).
Powstały dwa małe obrazki, które znalazły swoje miejsce w mojej kuchni.

Pierwsze zrobiłam tulipany 

Wzór jest przeznaczony na kartkę w owalnym passe partout, ale ja włożyłam w ramkę prostokątną, żeby dać kwiatkom więcej luzu.
W owalu wydawały mi się za bardzo wciśnięte. Jak widać na wzorze zmieniłam także trochę kolory.

Hafcik jest mały, ale według mnie ładnie wygląda, no i robi się takie maleństwo bardzo szybko.

Drugi obrazek to lawenda

Ten gotowy zestaw czekał w kolejce już kilka lat - dostałam go od jednej z blogowych koleżanek.
Jednej z nielicznych wirtualnych hafciarek, którą poznałam w realu.

Bardzo rzadko mam okazję pracować z takim gotowcem, gdzie podane są wszystkie potrzebne materiały - wiadomo, że to kwestia wysokich cen (im większy obrazek tym gorzej z drabiną cenową). Przynajmniej dla mnie są to ceny wysokie, więc tym bardziej doceniam takie upominki.
W tym wzorze również dokonałam zmiany, trochę z przymusu. Jakoś koślawo wychodziła mi rączka w wiaderku, więc ją pominęłam.

W obu obrazkach widoczne są dolne i górne frędzelki, ale inaczej nie udało mi się dobrać ramek.
A chciałam właśnie TE ramki, więc mamy tu efekt rustykalny...
Przy tych hafcikach miałam szczególny luz-blues, bo robiłam je dla siebie, bez żadnych stresów, jakie mi towarzyszą przy okazji hafcików prezentowych.